تیرنگ:
«سی سال کار کردم، صبح زود از خانه بیرون میزدم و شب خسته برمیگشتم. حالا که به سن بازنشستگی رسیدهام، انتظار داشتم روزهای آرامی در کنار خانوادهام داشته باشم، اما واقعیت چیز دیگری است.» اینها را یکی از بازنشستگان میگوید که امروز بیش از هر زمان دیگری دغدغه تأمین هزینههای زندگی دارد.
او ادامه میدهد: «فکر میکردم بعد از سی سال کار، حقوق بازنشستگی کفاف یک زندگی ساده را میدهد. اما حالا میبینم هزینهها هر روز بالاتر میرود و مستمری ما همان است که ماهها پیش بود. قیمت خوراک، اجارهخانه، درمان و حتی کوچکترین نیازها با سرعت سرسامآوری بالا رفته است. خیلی وقتها مجبور میشویم از پسانداز ناچیز یا کمک فرزندان استفاده کنیم تا بتوانیم ماه را سر کنیم.»
این بازنشسته میگوید آنچه بیش از همه آزاردهنده است، احساس نادیده گرفته شدن است: «ما بازنشستگان سالها چرخ اقتصاد، آموزش، صنعت و خدمات این کشور را چرخاندیم. حالا که نوبت حمایت از ماست، نباید به حاشیه رانده شویم. شأن بازنشسته این نیست که نگران خرید دارو یا پرداخت اجاره باشد. احترام به بازنشسته فقط در سخنرانی و شعار خلاصه نشود، بلکه باید در معیشت و زندگی روزمرهاش دیده شود.»
او به موضوع درمان اشاره میکند و با لحنی گلایهآمیز میافزاید: «بسیاری از بازنشستگان با بیماریهای مزمن دستوپنجه نرم میکنند. دارو و خدمات درمانی روزبهروز گرانتر میشود و بیمهها پاسخگوی نیاز ما نیستند. وقتی برای یک نسخه دارو باید بخش بزرگی از حقوق ماهانه کنار گذاشت، دیگر چیزی برای زندگی باقی نمیماند. این شرایط شایسته یک بازنشسته نیست.»
این بازنشسته معتقد است که دولت و مجلس باید نگاه جدیتری به معیشت بازنشستگان داشته باشند: «بارها گفتهایم و باز هم میگوییم، افزایش حقوق باید متناسب با تورم واقعی باشد. همچنین ایجاد صندوقهای حمایتی، گسترش خدمات درمانی و ارائه تسهیلات ویژه برای مسکن میتواند بخشی از مشکلات را کاهش دهد. بازنشستهها سرمایههای اجتماعیاند. اگر آنان احساس امنیت و آرامش نکنند، نسلهای جوان هم امیدی به آینده نخواهند داشت.»
او در پایان با نگاهی امیدوار اما همراه با نگرانی میگوید: «ما بازنشستگان چیزی فراتر از یک زندگی آبرومند نمیخواهیم. سالها کار کردیم، حالا وقتش است که جامعه و مسئولان به ما توجه کنند. اگر امروز برای معیشت بازنشستگان چارهاندیشی نشود، فردا بسیاری از خانوادهها درگیر بحرانهای جدیتری خواهند شد. توجه به بازنشستگان، توجه به آینده همه ماست.»
