دست پر دولت در جویبار
دست پر دولت در جویبار
ورود شیرآبه‌های دپوی زباله، فاضلاب و پساب خانگی و صنعتی و آلودگی‌های مرتبط با صنایع آلاینده و پساب دامداری و مرغداری‌هایی که بخشی از آنها در همجواری مناطق جنگلی و رودخانه‌ها قرار دارند موجب شده تا منابع آبی سه استان شمالی کشور به ویژه مازندران با آلودگی دست و پنجه نرم کند.

تیرنگ:

ورود شیرآبه‌های دپوی زباله، فاضلاب و پساب خانگی و صنعتی و آلودگی‌های مرتبط با صنایع آلاینده و پساب دامداری و مرغداری‌هایی که بخشی از آنها در همجواری مناطق جنگلی و رودخانه‌ها قرار دارند موجب شده تا منابع آبی سه استان شمالی کشور به ویژه مازندران با آلودگی دست و پنجه نرم کند.

در مازندران آب‌های ۹ رودخانه بزرگ شامل تجن و نکا، تالار، چالوس، هراز، بابل، چالک رود، چشمه کیله، سرداب رود و… به دریای خزر می‌ریزد و آلودگی منابع آبی ادامه حیات گونه‌هایی از آبزیان در این محدوده را به مخاطره انداخته است. همچنین در مناطقی هم این آلودگی سبب شده تا محصولات کشاورزی که از این منابع آبی تغذیه می‌کنند کیفیت خود را از دست بدهند یا عامل بیماری افراد شوند و پیامدهای جبران ناپذیری در حوزه محیط زیست به بار آید.

جمع‌آوری و جداسازی فاضلاب از رودخانه‌ها، برخورد با کارخانه‌ها و صنایع آلاینده در حوزه رودخانه‌ها و دریا، آموزش به دامداران محلی و اقداماتی از این دست ضرورتی انکار ناپذیر برای مقابله با این بحران است. هرچند موارد ذکر شده تنها علل آلودگی منابع آبی نیستند و آن طور که مسئولان گفته‌اند برخی از کارگاه‌های تولید شن و ماسه با وجود دارا بودن سیستم تصفیه در ساعات شب از آن استفاده نمی‌کنند که موجب آلودگی صنعتی آب رودخانه‌ها و به تبع آن دریا می‌شود.

 

پایان حدود ۲ دهه رکود اجرای طرح فاضلاب جویبار

مدیر عامل شرکت آب و فاضلاب استان مازندران با اشاره به سابقه اجرای طرح فاضلاب جویبار گفت که عملیات اجرایی این طرح در سال ۱۳۷۱ آغاز شد، اما حدود ۱۸ سال ردیف اعتباری آن بسته شده بود و عملاً پروژه متوقف مانده بود.

بهزاد برارزاده افزود : به دلیل دغدغه‌های جدی بهداشتی و مشکلات ناشی از بالا بودن سطح آب‌های زیرزمینی، اجرای این طرح همواره یکی از مطالبات اصلی مردم جویبار بوده است؛ به‌گونه‌ای که در برخی مناطق، شرایط زندگی برای شهروندان دشوار شده بود.

وی با اشاره به پیگیری‌های انجام‌شده گفت:در سال ۱۴۰۳ این موضوع به‌صورت جدی از سوی یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی این حوزه انتخابیه مطرح شد و پس از آن مکاتبات متعددی با وزارت نیرو و سازمان برنامه و بودجه انجام گرفت که نتیجه‌بخش بود.

✓انتخاب پیمانکار اجرای طرح سال آینده

مدیرعامل آب و فاضلاب مازندران ادامه داد:با فعال شدن دوباره ردیف اعتباری، هم اجرای شبکه فاضلاب و هم ساخت تصفیه‌خانه در دستور کار قرار گرفت و این نوید را به مردم جویبار می‌دهیم که ان‌شاءالله در سال ۱۴۰۵ پیمانکار پروژه انتخاب خواهد شد.

وی گفت: در حال حاضر ظرفیت جمع‌آوری فاضلاب جویبار حدود ۳ هزار و ۸۰۰ مترمکعب در شبانه‌روز است، اما به دلیل مطالبه‌گری مردم و شرایط خاص زمین‌شناسی شهر، نیاز به افزایش ظرفیت وجود داشت که برای همین منظور، توسعه پروژه با افزایش حدود هزار و ۱۵۰ مترمکعبی پیش‌بینی شده است.

برارزاده ادامه داد:در سال‌های گذشته به دلیل نبود ردیف اعتباری، امکان اجرای کامل این توسعه وجود نداشت، اما اکنون این مانع برطرف شده است.

مدیرعامل آبفای مازندران با اشاره به اقدامات انجام‌شده در مناطق پیرامونی گفت:علاوه بر شهر جویبار، در روستای شورکا نیز بخش قابل‌توجهی از عملیات اجرا شده و باقیمانده کار نیز در همین چارچوب تکمیل خواهد شد.

✓تخصیص ردیف بودجه اعتباری در بودجه سال ۱۴۰۵

نماینده مردم قائمشهر، ‌سوادکوه، سوادکوه شمالی، ‌جویبار و سیمرغ در مجلس شورای اسلامی از پایان توقف اجرای طرح فاضلاب شهر جویبار خبر داد و گفت که در بودجه سال ۱۴۰۵ اعتبار ۷۰۸ میلیارد تومانی از محل ماده ۲۳ و تخصیص این اعتبار در مدت پنج سال متوالی در نظر گرفته شده است.

عمران عباسی افزود: براساس این بودجه تعبیه شده طی هر سال اعتبار ملی به میزان ۱۴۱ میلیارد تومان برای اجرای این طرح تزریق خواهد شد.

وی ادامه داد:‌مازندران در اجرای طرح فاضلاب شهری سهم بری کم نسبت به دیگر استان های کشور دارد.

این نماینده مجلس شورای اسلامی توضیح داد : ۱۰ درصد آب پنج شهرستان این حوزه انتخابیه از چشمه سارها تامین می شود و مابقی از سفره های زمینی تامین آب صورت می گیرد.

وی ادامه داد :‌تاکنون طرح فاضلاب شهری در این پنج شهرستان به ثمر نرسیده است با توجه به ضروت اجرای این امر برای تامین اقدامات بهداشتی احساس می شود.

به گفته عباسی، با اقدام خوب دولت چهاردهم و تخصیص ردیف اعتباری در بودجه سال ۱۴۰۵ برای فاضلاب شهر جویبار امیدواریم این طرح بعد از سالها وقفه به گردونه اجرا برگردد.

✓سخن پایانی

رودخانه‌های مازندران که روزگاری نماد اصلی هویت این استان بود‌ه‌اند و با نام این استان گره خورده بودند، در گذشته حال خوبی نداشتند شاید بخاطر اینکه برخی‌ها می‌خواهند با ریختن فاضلاب‌های انسانی و خانگی و کشاورزی مشکل خود را به آسان‌ترین شکل ممکن حل کنند و  بی خیال مرگ رودخانه و بوی تعّفن‌آوری که سال هاست اهالی منطقه را به ستوه آورده است باشند اما با اقدامات دولت این روزها رودخانه‌های مازندران جان دوباره‌ای گرفته‌اند و فاضلاب‌های دیگر سر از رودخانه در نمی‌آورند چرا که با اجرای طرح‌هایی مثل جمع آوری فاضلاب شهر جویبار که بنا به گفته مسوولان آب و فاضلاب مازندران حدود ۲ دهه ردیف اعتبار آن بسته و این امر موجب توقف و ایست کامل طرح شده بود، اکنون با پیگیری های انجام شده و توجه ویژه دولت چهاردهم در تکمیل طرح های نیمه تمام در سطح کشور ردیف اعتباری در بودجه سال ۱۴۰۵ برای آن دیده شده است.