تیرنگ، رقیه سعیدی نژاد
معال فارسی : وقتی باری را بر روی الاغ سوار می کنی آن بار را با ریسمان محکم می بندند و نگه میدارد وقی زن در خانه همسر است شوهرش باید تلاش کند او را حفظ کند و در خانه بهترین شکل نگهداری کند.
خر: الاغ رَسِن: طناب خِنه سر : خانه زنا: زن شی: همسر یا مرد
گنایه از این دارد: وقتی مسئولیتی را می پذیرید مثلا برای حمل بار باید بدانیم که چه کاری باید انجام دهیم تا خوب حفظ شود و به منزل برسد چه راهکار ها و تمهیداتی بیندیشیم حال که یک مرد با خانمی ازدواج می کند باید دقت داشته باشد که چطور از آن زن مراقبت کند و برای خوشبختی او تلاش کند و با این نمهیدات زن به زندگی دلگرم و امیدوار می شود و ادامه می دهد.
جمشیدخان خَلِه مِلک و مال داشته چند تا رعیت ونه دستِ بِن کار کردنه 2 تا زَن داشته 7 تا وَچِه وِنه دِتا زنِا خلِه شه زندگیِ جا راضی بینه جمشیدخان وِشون جا رَسیه هرکِمین اَتا خِنه دِله گت سِره زندگی کِردنه چاشت و شوم همه با هم دهینه همه وَچون شب و روز باهم دهینه خلِه همدیگه رهِ دوست داشتِنه همدیگه سر قسِم خِردنه شاهپور جمشید گته ریکا بیه وه هم ستا وچه داشته احمد کچیکتر ریکا 4 تا وچه داشته مریِم خورده زِنا وَچه ماما بَهیه شهر شی هاکِرده 2 تا وَچه داشته مَجید خورده زِنای ریکا مهندس بیه ترکیه کار کِرده اُونجه اَتا ترک کیجا جا ازدواج هاکِرده اون کیجا وِشون وِسه داستان بَهیه کیجا نا وِشون زِوُون ره دونسه نا وِشون ادِب رِه حال بیه هَمِش شه مردی جا ناسازگاری کرده خَوِر وشون جا برسیه جمشیدخان ونه خورده زنا بوردنه ترکیه بدینه ونه ریکا سِره زندگی خَله قشنگ و مرتب هسِه عاروس نِیَمو شه شی فامیل تَحویل بهیره. جمشیدخان رِه وَر بَخِرده بته: وچِه آدِم وِنه شه هم دین و ایمون جا زَن بهیره چچیه مملکتِ غریب بیمویی اتا نا شناس ره بهیتی نا اما ره تحویل گیرنه نا ادب حال وونه. مجید درد دل باز بهیه تا تونسته شه زنا جا بد بهوته جمشید و ونه زنا گوش هدانه جمشید خورده زنا خله شه ریکا وسه غصه بخرده اما جمشید هچی نته. شفردا نماشسر جمشید بیرون جا با شِه عاروس دَگِرِسه سِره جِمشید زِنا ناراحتی هاکِرده بَته تِه چه وِرِه بیاردی وه اَمِه وَچه ره اذیِت هاکِرده مملِکِت غریب دِلِه. جمشید شِه عاروس ره تارُوف هاکِرده بته: خانِم جان یَک طرفه به قاضی نَشو این زن با هزار امید بیَمو تِه ریکا سره ولی ته ریکا وِنه جا سواستفاده هاکِرده دِرست نیه اِما بهِلیم مردم ناموس اِمه وچه دست بِلا بکشه. ماه بانو بته: چی بهیه مگه؟ جمشیدخان بورده تمام بِنچاق ره در بیاردِه شه زنا وِسه تعریف هاکِرده عاروس فقط بِرمه کِرده تازه معلوم بهیه مجید همه ره دِراغ بته مجید تازه از راه برسیه تا اُوزنور شه زِنا رِه بدیه یَکّه بَخِرده بفهمِسه پِیر بیمو همه چی ره بفهمِسه. جمشید تا شه ریکاره بدیه بته: چتی هسّی پِسِر ؟مجید بته: باباجان اُوزنور اینجه دره؟ وه بورد بیه چتی ته وره دِگاردِندی؟ پیر رو به مجید بته :خَر سر بار ره رَسن دارنِه خِنه سرِ زنا رِه ونه شی بوین چه هاکردی اینتی بهیه اِسا اِما تِره کمِک کِمبی از دواره درست دَچین.
