تیرنگ، رضا شریعتی:
زبان مازندرانی، همانند بسیاری از زبانهای محلی ایران، بخشی جداییناپذیر از هویت، فرهنگ، تاریخ و خاطرات جمعی مردم این سرزمین است. این زبان نهتنها وسیلهای برای ارتباط، بلکه حامل ارزشهای فرهنگی، باورها، سنتها، ضربالمثلها، ترانهها و حکمتهای نیاکان ماست. با این حال، امروز شاهد کمرنگ شدن تدریجی این زبان در میان نسلهای جدید هستیم؛ اتفاقی که اگر جدی گرفته نشود، میتواند به فراموشی کامل زبان و در نتیجه بخشی از هویت ما منجر شود.
فراموش نکنیم که زبان هر قوم، شناسنامه فرهنگی آن قوم است. از بین رفتن زبان، به معنای از بین رفتن بخشی از تاریخ و فرهنگ آن سرزمین خواهد بود. در حالی که بسیاری از کشورهای توسعهیافته تلاش میکنند زبانها و گویشهای محلی خود را زنده نگه دارند و حتی آن را در نظام آموزشی رسمی وارد کردهاند، ما متأسفانه کمتر به آموزش، ثبت و انتقال زبان مازندرانی به فرزندان خود اهمیت میدهیم.
حفظ زبان مازندرانی تنها با سخن گفتن به این زبان در خانوادهها محقق میشود. اگر والدین در خانه با فرزندان خود به زبان مادری صحبت نکنند، این زنجیره انتقال فرهنگی گسسته میشود. از سوی دیگر، رسانههای محلی، تولید محتوای کودکانه، داستانگویی، شعر، موسیقی و حتی فعالیتهای آموزشی در مهدکودکها و مدارس میتوانند نقش مهمی در احیای این زبان داشته باشند.
بیاییم همه با هم برای حفظ این میراث گرانبها تلاش کنیم؛ چرا که مازندرانی فقط یک زبان نیست، بخشی از هویت، تاریخ و خاطره جمعی مردم این خطه است و اگر آن را از دست دهیم، خود را از دست دادهایم.
