اختصاصی تیرنگ:
مهندس شاهرخ جباری ارفعی در نامه ای سرگشاده به استاندار مازندران نوشت: با سلام و وقت به خیر؛ گویا بالاخره بخت مردم شهرستان سوادکوه باز شد و دیدار جنابعالی با مردم و مسئولین این شهرستان با تاخیر فراوان و تعویق متعدد میسر خواهد شد.
ابتدا به شما و همکاران خداقوت میگویم. میدانم مشکلات از گذشته انباشته شده است؛ انتطارات زیاد است؛ امکانات و اعتبارات محدود است؛ لابیگران بسیارند؛ شکافهای اجتماعی فراوان است؛ انصافا” شما و همکارانتان در مرکز استان بار سنگینی را بر دوش دارید اما انتظار این است که در این سفر علاوه بر مسئولان به حرف مردم نیز گوش فرا دهید؛ نظرات و پیشنهاداتشان را بشنوید؛ از وعدههای غیر قابل عمل بپرهیزید؛ و پاسخهای صادقانه و قانع کنندهای به مردم بدهید.
تجربه شخصی نشان داده است که متاسفانه دفاتر نمایندگان محترم مجلس شهرستان و بعضی مسئولان در قبال مطالبه وعدههای آنان در حل مشکلات عمومی از خود رفع مسئولیت کرده و با عبارت “پیگیری کنید” آنان را در واقع به ناکجا آباد حواله میدهند. چنین است که ادارات شهرستان و ادارات کل استان هرکدام توپ را به زمین دیگری پرتاب میکنند. مرکز استان میگوید در لیست بودید، فرمانداری خط زده است! فرمانداری میگوید از استان تصمیم گرفته شده است!
انتظار این است که به این رویه خاتمه داده شده و اگر وعدهای داده میشود اولا قابل اجرا باشد، ثانیا مسئول انجام و مهلت اجرای آن مشخص شده و اعلام گردد.
برای جلوگیری از اطاله کلام دو پیشنهاد ارائه میشود:
1) اعتبارات تخصیص یافته به شهرستان سوادکوه در واقع بسیار ناچیز است و این را هر عابر پیاده هنگام حرکت در شهر و روستای خود مشاهده میکند. علاوه بر آن توزیع اعتبارات هم پرسش برانگیز است و اگرچه رگههایی از قبیله گرایی هم در این انتقادات قابل مشاهده است اما واقعیت این است که پاسخ مسئولان برای بسیاری از مردم قانع کننده نیست. به عنوان نمونه منتقدان میگویند چگونه است جاده روستایی با اندک خانوار خوش نشین آسفالت میشود؛ اما جاده روستای پر جمعیت دیگری با سکنه دائم سالهاست نیمه تمام باقی گذاشته شده است؟
پیشنهاد میشود اولا مسئولان ملی را برای تامین اعتبار مورد نیاز قانع بفرمایید؛ ثانیا اولویتها و شاخصهای توزیع آن در شهرستانها و روستاها به آگاهی افکار عمومی برسد.
2)صرف نظر از اقدامات رایج و جاری، پرسش مهم و اساسی این است که چگونه در شهرستانی با این طبیعت بکر و زیبا؛ راه آهن؛ جاده ارتباطی؛ کوهستان؛ جنگلها و مراتع؛ چشمه و رودخانه؛ میراث تاریخی؛ معادن و … نمیتوان موجبات پیشرفت، رونق اقتصادی و رضایت جمعیت نسبتا کم آن را فراهم کرد؟
استحضار دارید که برای از قوه به فعل درآوردن این قابلیتها نیاز به تدوین ساز و کار مناسب و سرمایه گذاری است و از آنجایی که بر اساس اصول قانون اساسی دولت نباید به کارفرمای بزرگ تبدیل بشود، از این رو باید نسبت به مردمی کردن اقتصاد اقدام کرد.
تدوین ساز وکارها و عملیاتی کردن مردمی کردن اقتصاد نیازمند هم اندیشی و مشارکت جمعی است و وظیفه مسئولان صرفا فراهم کردن زمینه برای آن است.
متاسفانه گامهای مدیریت استان در این زمینه در شهرستان سوادکوه اندک و کوتاه است؛ پیشنهاد میشود مدیریت استان امکانی فراهم نمایند تا آگاهان، متخصصان، کارآفرینان، دلسوزان و علاقمندان به سوادکوه در اولین فرصت نشست بزرگی برگزار کرده و راهکارهای عملیاتی خود را به مقامات ملی و استانی ارائه نمایند.
در پایان آرزومند است سفر خوبی داشته باشید و دستاورد عملی برای مردم فراموش شده سوادکوه به ارمفان آورده شود.
امضا: یکی از اهالی سوادکوه
